"Τελείες, Γραμμές και Εκθαμβωτικά Χρώματα: Αποκαλύπτοντας την Καθηλωτική Ιστορία του Ποιητισμού"

Ο ποιντιλισμός ήταν μια επαναστατική τεχνική ζωγραφικής που πρωτοστάτησαν οι Γάλλοι καλλιτέχνες Ζορζ Σιρά και Πολ Σινιάκ στα μέσα της δεκαετίας του 1880. Ήταν μια αντίδραση απέναντι στο πιο υποκειμενικό στυλ του ιμπρεσιονισμού, απαιτώντας αντ' αυτού μια πιο επιστημονική και συστηματική προσέγγιση στη ζωγραφική.

Η καρδιά του ποιντιλισμού περιλάμβανε την εφαρμογή μικρών, διακριτών κουκίδων καθαρού, ακατέργαστου χρώματος στον καμβά.

Αυτό βασίστηκε στις αρχές της θεωρίας των χρωμάτων που ανέπτυξε ο Γάλλος χημικός Μισέλ Ευγένιος Σερβέλ, ο οποίος ανακάλυψε ότι η οπτική επίδραση των χρωμάτων ήταν θέμα οπτικής και όχι μόνο των χρωστικών που χρησιμοποιούνταν. Ο Σιρά και ο Σινιάκ εφάρμοσαν αυτές τις θεωρίες χρώματος στη ζωγραφική τους, πιστεύοντας ότι το μάτι του θεατή θα αναμίξει τις κουκίδες σε μια πιο εντυπωσιακή και φωτεινή εικόνα. Αρχικά, ο όρος "ποιντιλισμός" χρησιμοποιήθηκε από τους κριτικούς με κοροϊδευτικό τρόπο για να περιγράψει αυτή τη νέα τεχνική.

Ωστόσο, το όνομα παρέμεινε και ο ποιντιλισμός έγινε σημαντικό μέρος του κινήματος Νεοϊμπρεσιονισμού. Άλλοι αξιοσημείωτοι ποιντιλιστές καλλιτέχνες περιλάμβαναν τους Ανρί-Εντμόντ Κρος, Μαξιμιλιέν Λυς και για μια σύντομη περίοδο, τον Βίνσεντ βαν Γκογκ και την Καμίλ Πισαρό. Ο ποιντιλισμός είχε σημαντική επιρροή σε μεταγενέστερες καλλιτεχνικές κινήσεις όπως ο Φωβισμός, με τους τολμηρούς συνδυασμούς χρωμάτων του.

Η εστίαση της τεχνικής σε οπτικά εφέ και η συστηματική εφαρμογή του χρώματος προμήνυε επίσης εξελίξεις στην τέχνη του 20ού αιώνα όπως ο Κυβισμός. Ενώ δεν ασκείται ευρέως σήμερα, ο ποιντιλισμός παραμένει ένα εμβληματικό και καινοτόμο στυλ στην ιστορία της ζωγραφικής.